Ο Αθλητισμός στην Ελλάδα και η αποστροφή αυτού από τη νέα γενιά

Καθημερινά γράφονται άρθρα και άρθρα, σε κάθε περιοχή, σε κάθε σημείο. Άρθρα που περιγράφουν τον αθλητισμό και τις νέες γενιές.

Η πραγματικότητα όμως ποια είναι στην ουσία και κατά πόσο τελικά έχει καλά αποτελέσματα η όποια προσπάθεια από τα σωματεία ανά την Ελλάδα, είτε τοπικής είτε πανελλαδικής εμβέλειας; Δυστυχώς για τη χώρα μας είναι πολύ άσχημα τα αποτελέσματα αυτά, καθώς περίπου 1 παιδί στα 100 που ασχολούνται με τον αθλητισμό, ανεξαρτήτως αθλήματος είναι αυτό που θα κερδίσει τις εντυπώσεις κάποιων ανωτέρων σωματείων σε ηλικία μικρότερης των 18 ετών. Δυστυχώς, η (ας πούμε) παγκοσμιοποίηση μας έχει κάνει να βλέπουμε πιτσιρικάδες από χώρες άλλες να καλύπτουν θέσεις (ειδικότερα στον χώρο του ποδοσφαίρου) που αξίζουν νεαροί Έλληνες παίκτες να έχουν.
Όπως κάθε χρόνο λοιπόν, έτσι και φέτος αναμένεται να δούμε στο ποδόσφαιρο για παράδειγμα ομάδες της Super League όπως η Ξάνθη, ο Αστέρας Τρίπολης, η Λάρισα, η Κέρκυρα και άλλες να φέρνουν παίκτες από χώρες μη ποδοσφαιρικές και με ονόματα που στην καλύτερη περίπτωση σε όλη τη σεζόν θα δαγκώσεις τη γλώσσα σου 5-6 φορές μέχρι να τα μάθεις, την ίδια ώρα που τα Ελληνόπουλα που από την ηλικία των 15 και των 20 ετών θα είναι ολημερίς κι ολονυχτίς με μία μπάλα στα πόδια να παραγκωνίζονται για άλλη μια χρονιά. Φυσικά, αν νομίζει κανείς πως αυτό συμβαίνει μόνο στην πρώτη κατηγορία κάνει τεράστιο λάθος καθώς στις μικρότερες είναι που γίνεται μεγαλύτερο Comfuzio. Εκεί μπορεί να υπάρχει (και ευτυχώς υπάρχει ακόμα) όριο Ελλήνων, όμως δύσκολα θα δούμε κάποια ομάδα να στηρίζεται στα Ελληνόπουλα. Από ερασιτεχνικά πρωταθλήματα και μόνο εκεί θα πρέπει να δούμε αν θέλουμε να βρούμε ρόστερ με Έλληνες καθώς δεν έχουν σε αυτές τις κατηγορίες τη δυνατότητα να δώσουν λεφτά προκειμένου να φέρουν παίκτες από την Γκαμπόν ή την Χονολουλού (που έλεγε και η Θεοπούλα).
Φυσικά μεγάλο μερίδιο ευθύνης στα σημερινά χάλια έχει και το Ελληνικό (κατά τα άλλα) μπάσκετ όπου εκεί είχαμε τον ΕΣΑΚΕ να κάνει πρόταση φέτος να ισχύσουν μέχρι και 7 μη Έλληνες σε κάθε ομάδα. Ευτυχώς εκεί υπάρχει ένα σωματείο (αναφερόμαστε στον ΠΣΑΚ) που δείχνει να έχει κάποια δύναμη ακόμα, το οποίο έδειξε από τη πρώτη στιγμή την αντίθεση του σε αυτή τη κίνηση. Αν κρίνουμε όμως σε ομαδική προσπάθεια, όσο και να μην αρέσει σε κάποιους τη χρονιά που μας πέρασε είδαμε την ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα (σ.σ. τον Παναθηναϊκό) να έχει στην πεντάδα της στο μεγαλύτερο διάστημα των αγώνων παίκτες που αν τους ρωτούσες κάτι στα Ελληνικά θα ήθελαν μεταφραστή. Και για να μην νομίζει κάποιος πως ξέχασα τον Καλάθη συγκεκριμένα, ενημερώνω πως εγώ δεν τον ξέχασα, αυτός έχει ξεχάσει τα Ελληνικά μάλλον κάπου εκεί στο Μέμφις όπου ήταν πριν.
Από την άλλην, είδαμε έναν Ολυμπιακό που μπορεί να μην κατέκτησε κάποια κούπα, όμως είχε στο ρόστερ και μάλιστα βασικούς τουλάχιστον 7 παίκτες σε κάθε του παιχνίδι και μάλιστα έχει τις περισσότερες συμμετοχές στην Εθνική Ελλάδας. Από εκεί και κάτω όμως επικρατεί το χάος. Όλες κυριολεκτικά οι ομάδες προτιμούν να φέρουν στα ρόστερ τους ακόμα και παίκτες από χώρες όπως η Σουηδία ή η Πορτογαλία και η Ολλανδία αδιαφορώντας για τα δεκάδες αν όχι εκατοντάδες ταλέντα που υπάρχουν στις μικρότερες κατηγορίες. Και πιστέψτε με, αν κάνει κάποιος από όλους αυτούς που θέλουν να λέγονται σκάουτερς μια βόλτα στις μικρότερες κατηγορίες σίγουρα θα βρει παίκτες ταλέντα σε ηλικίες ακόμα και κάτω των 17 ετών που διψούν για τη διάκριση και είναι έτοιμα να τα βάλουν με τα μεγαλύτερα ινδάλματα τους.
Η διαφορά του μπάσκετ με το ποδόσφαιρο είναι πως Ευρωπαϊκά στο μεν μπάσκετ είμαστε η καλύτερη χώρα από πλευράς ιστορίας κατακτήσεων τροπαίων και παράλληλα με ομάδες που αποτελούν φαβορί κάθε χρόνο στην Euroleague ενώ στο ποδόσφαιρο έχουμε καταντήσει περίγελος της κάθε ανύπαρκτης έως τότε χώρας και ομάδας με αποκορύφωμα τα τελευταία χρόνια τις ήττες από τα Νησιά Φερόες σε ομοσπονδιακό επίπεδο αλλά και από ήττες από ομάδες του τύπου Γκαμπάλα και Χάποελ Μπιρ Σιβά ή Έστερσουντ.
Τέλος, όμως πρέπει να αναφέρουμε και κάτι ακόμα το οποίο χρόνο με τον χρόνο κάνει τους νέους γονείς ακόμα πιο διστακτικούς στο να αφήσουν τα παιδιά τους να ασχοληθούν επαγγελματικά με τα σπορ, ειδικότερα τα ομαδικά αθλήματα. Και αναφερόμαστε φυσικά στις αθλιότητες που επικρατούν στις κερκίδες των γηπέδων, εκεί όπου πλέον το να δεις την άλλοτε κλασική εικόνα του μπαμπά με τα παιδάκια απ’ το χέρι να είναι στο γήπεδο μαζί με ασφάλεια είναι κάτι σαν παλιά ξεθωριασμένη φωτογραφία με αποτέλεσμα, καθώς η μεν σημερινή μητέρα φοβάται μήπως το παιδί της είναι αυτό που θα φάει την επόμενη πέτρα στο κεφάλι και ο δε πατέρας μήπως μετά από κάποια χρόνια τον ενημερώσουν πως ο κανακάρης του συνελήφθη να κρατάει λοστό και να πετάει πέτρες εναντίον αστυνομικών.
Κάπως έτσι λοιπόν φτάνουμε στο συμπέρασμα πως αν θέλουμε κάποια στιγμή να δούμε προκοπή στο κομμάτι αυτό θα πρέπει να ψαχτούμε λίγο καλύτερα όχι μόνο στα άσχημα αλλά και στα καλά, είτε αυτό είναι σωματείο τοπικό είτε ο μεγαλύτερος σύλλογος της χώρας. Και επιπλέον λίγη περισσότερη προσοχή στις φυλλάδες που αναπαράγουν την κάθε μπούρδα νομίζοντας πως έβγαλαν είδηση δεν βλάπτει.

Υ.Γ.: Όλα τα παραπάνω για να μην παρεξηγηθώ δεν τα γράφω παίζοντας ή αναπαριστώντας τον ειδικό σε τέτοια θέματα, τα αναφέρω απλά ως προσωπική μου άποψη σαν ένας φίλαθλος που αρέσκεται στο να βλέπει Έλληνες σε Ελληνικές ομάδες ανεξαρτήτου αθλήματος και όχι ατάλαντους υποτιθέμενα μπαλαδόρους που έρχονται στην όποια ομάδα για μια σεζόν και μετά καταλήγουν στα…αζήτητα της Ομόνοιας και όχι μόνο!

____________________________________________

 

Δημήτρης Χάψας

Μοιράσου το

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *