Ένας χρόνος πέρασε και οι υπεύθυνοι της τραγωδίας παραμένουν ατιμώρητοι.

Το ημερολόγιο έγραφε Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018. Σε ολόκληρη την Αττική έπνεαν δυνατοί άνεμοι που είχε θέσει την πυροσβεστική σε επιφυλακή. Τελικά το κακό συνέβη με την κατάληξη να ήταν χειρότερη από όσο μπορούσε να φανταστεί ο ανθρώπινος νους.

Σήμερα Τρίτη 23 Ιουλίου συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική που έμελλε να έχει μακάβριο τέλος για 102 ανθρώπους. Επιπλέον υπήρξαν άλλοι 58 εγκαυματίες ενώ συνολικά οι τραυματίες ήταν εκατοντάδες.
Τι κι αν πέρασε όμως ένας χρόνος; Τίποτα δεν έχει αλλάξει αλλά και τίποτα δεν είναι ίδιο στο Μάτι. Τα σημάδια από το φονικό πέρασμα της πύρινης λαίλαπας είναι ακόμα εμφανή, με τις πληγές στην ψυχή των κατοίκων να μην κλείνουν ποτέ. Και σαν να μην φτάνει αυτό, ακόμα και σήμερα κανένας δεν έχει αναγνωριστεί ως υπεύθυνος, κανείς τους δεν έχει καταδικαστεί για αυτήν την ανείπωτη τραγωδία. Ανεξάρτητα από κομματικά και από το ποιος είναι στην εξουσία ή ποιος όχι, ο κρατικός μηχανισμός έδειξε για άλλη μια φορά τις παντοτινές του αδυναμίες καθώς επίσης και την ανικανότητα αυτών που ηγούνται. Ναι, οι ευθύνες είναι και πολιτικές (όχι πως αν δεν ήταν ο Τσίπρας αλλά κάποιος άλλος θα άλλαζε κάτι, ας είμαστε ρεαλιστές), πάνω απ’όλα όμως είναι ανθρώπινες.
Όταν οικογένειες ολόκληρες ξεκληρίστηκαν, μικρά παιδιά χάθηκαν στις φλόγες, ηλικιωμένοι ανήμποροι να αντιδράσουν δεν καταφέρνουν να γλιτώσουν από την μανία της φωτιάς δεν γίνεται να λέμε πως ζούμε σε πολιτισμένο κράτος και ακόμα να μην έχουμε βρει ποιος πραγματικά ευθύνεται.

Αυτό που δεν έκαναν όμως αυτοί που έπρεπε από θέμα υποχρέωσης και μόνο προς τον απλό κόσμο, το έκαναν (εκτός των παραγόντων αρκετών ομάδων) άνθρωποι που μέχρι εκείνη τη στιγμή ζούσαν στο περιθώριο. Αναφέρομαι στα παραδείγματα των τριών μεταναστών ψαράδων που μπροστά στον κίνδυνο της ίδιας τους της ζωής δεν δίστασαν να πέσουν στη θάλασσα προκειμένου να γλιτώσουν τους ανθρώπους που είχαν βουτήξει για να σωθούν από την πύρινη λαίλαπα. Το λιγότερο που έκανε η τότε κυβέρνηση για αυτούς τους ανθρώπους ήταν να τους δώσει την Ελληνική Ιθαγένεια. Αυτή ήταν ίσως και η μοναδική θετική πράξη ενός κρατικού μηχανισμού που έδειξε για ακόμα μια φορά τις αδυναμίες του. Ευτυχώς αυτοί οι τρεις μετανάστες ψαράδες έδωσαν παραδείγματα ανθρωπιάς!

Υ.Γ.: Ας ελπίσουμε πως έστω και τώρα, έναν χρόνο μετά θα αποδοθεί η δικαιοσύνη και θα τιμωρηθούν όπως και όσο πρέπει οι υπεύθυνοι αλλά και πως θα μπορέσει να υπάρξει και πάλι ζωή στην περιοχή.

Βίντεο και φωτογραφίες από τα σημείο που η πυρκαγιά άφησε πίσω της αποκαΐδια μαζί με τις…102 ανθρώπινες ψυχές!

______________________________________________________________________

 

Δημήτρης Χάψας

Μοιράσου το

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *