«Καθαρόαιμο» Ή …«Μπασταρδάκι»;

Ποιος δεν έχει θαυμάσει την ομορφιά ενός σπάνιελ, ποιος δεν έχει χαμογελάσει στη σκέψη παιδιών που κυλιούνται στο γρασίδι με ένα υπερκινητικό golden retriever, ποιος δεν έχει θαυμάσει το περήφανο βλέμμα ενός… Γερμανικού Ποιμενικού;
Επιλέγοντας ένα καθαρόαιμο σκυλάκι, ξέρεις από πριν πως θα είναι, ποιο θα είναι το τελικό του μέγεθος αλλά και τι να περιμένεις από το χαρακτήρα του. Γιατί λοιπόν να στραφείς σε ένα μπασταρδάκι που αλλιώς ξεκινάει και αλλιώς καταλήγει, που για το χαρακτήρα του δεν έχεις ιδέα και το μέγεθός του είναι αμφισβητήσιμο μέχρι και τον τέταρτο μήνα;
Πρώτον, για λόγους υγείας: Η διαρκής αναπαραγωγή συγκεκριμένων ατόμων ενός πληθυσμού με στόχο την διαμόρφωση χαρακτηριστικών, οδηγεί στην κλειστή αναπαραγωγή που αναγκαστικά είναι αιμομικτική πλέον δημιουργώντας προβλήματα που κληρονομούνται διαμορφώνοντας και αυτά με τη σειρά τους χαρακτηριστικά. Το Ιρλανδικό Σέττερ με το πανέμορφο τρίχωμά του έχει πάνω από τον μέσο όρο πιθανότητες για επιληψία, το Ντόπερμαν Πίντσερ είναι επιρρεπές στην διατακτική μυοκαρδιοπάθεια, ο αγέρωχος Γερμανικός Ποιμενικός τείνει πιο συχνά από τα λοιπά μεγαλόσωμα σκυλιά σε δυσπλασία των ισχίων που οδηγεί σε αρθρίτιδα, ο αγαθούλης Μεγάλος Δανός υποφέρει από πρήξιμο που δυσκολεύει την αναπνοή και εμποδίζει το αίμα να πάει στην καρδιά,το δυνατό Ροτβάιλερ υποφέρει από προβλήματα στις αρθρώσεις, το Μπάσεντ Χάουντ με τα υπέροχα αυτιά του κινδυνεύει από θρόμβωση του αίματος, το διάσημο Δαλματίας έχει μόνο 75% πιθανότητα να ακούει και από τα δύο αυτιά, το γλυκό Ισπανικό σπάνιελ διαθέτει εγκέφαλο μεγαλύτερο από ότι μπορεί να χωρέσει στο κεφάλι του, τα μπόξερ πάσχουν από επιληψία ενώ τα μπουλντόγκ λόγω της μορφολογίας προσώπου και τραχείας, έχουν σοβαρά προβλήματα αναπνοής για αυτό και ζουν τόσο λίγο (8 χρόνια).
Δεύτερον, για λόγους φιλοζωίας: Η πλειοψηφία των ζώων προς πώληση δεν προέρχονται από πιστοποιημένους, εγκεκριμένους εκτροφείς αλλά από τους λεγόμενους εκτροφείς της πίσω αυλής. Άτομα που στα ζώα βλέπουν μόνο χρήμα, όχι ψυχή. Για αυτούς τα ζώα είναι αναλώσιμα.
Αγοράζουν δυο κουτάβια ράτσας, τα συντηρούν με τις ελάχιστες παροχές, στις αθλιότερες συνθήκες. Ζευγαρώνουν από τον πρώτο οίστρο, φορτώνονται ορμόνες για να γεννούν πιο πολύ και πιο συχνά. Ζουν σε κλουβιά μόνιμα, μέσα στα περιττώματά τους, κάποιες φορές τόσο στοιβαγμένα που δεν χωράν να ξαπλώσουν για να κοιμηθούν. Όταν μετά τον 5ο-6ο χρόνο παύουν να είναι παραγωγικά, λόγω της παντελούς έλλειψης φροντίδας και της απόλυτης εξάντλησης δίνονται για πειράματα, ζωοτροφές και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς. Δεν μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου φιλόζωο γιατί το δικό σου σκυλί κοιμάται στο κρεβάτι σου, αν οι γονείς του βρίσκονται σε ένα τέτοιο κολαστήριο. Ο μόνος τρόπος να σταματήσει το παράνομο αυτό εμπόριο, είναι να πάψει η υπερβολική ζήτηση. Γιατί υπάρχουν εκτροφείς αναγνωρισμένοι, που υπόκεινται ελέγχους και αγαπάνε τα ζώα τους. Αλλά δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της αγοράς ή φαίνονται ακριβοί σε σχέση με τους παράνομους. Υπάρχει λόγος για αυτή τη διαφορά τιμής.
Τρίτον, για λόγους λογικούς: Αν θες ένα σκύλο, γιατί να αγοράσεις έναν όταν μπορείς να βρεις τόσους διαθέσιμους στην πιο απλή σου διαδρομή;
Έχεις προσέξει ποτέ πως εκεί που περπατάς ξαφνικά εμφανίζεται ένας σκύλος δίπλα σου και σε ακολουθεί παντού; Φτάνεις στον προορισμό σου κι αυτός ακόμα εκεί, σε περιμένει από έξω. Είναι γιατί περιμένει να ανοίξεις την πόρτα του σπιτιού σου -αλλά και της καρδιάς σου– και να του πεις έλα.
Αυτός σε είδε και από όλους τους ανθρώπους εκεί έξω διάλεξε εσένα. Τώρα περιμένει να δει αν θα διαλέξεις κι εσύ αυτόν. Και συ τον αφήνεις από έξω και ψάχνεις στις μικρές αγγελίες;
Τέταρτον, γιατί ο συνδυασμός είναι πιο ανθεκτικός: Τα μπασταρδάκια είναι μείγμα πολλών ρατσών, και από την καθεμιά κρατούν τα χαρακτηριστικά που είναι πιο δυνατά για να επιβιώσουν. Επιπλέον, οι πιθανότητες να έχουν την ίδια κληρονομική πάθηση είναι μακράν μικρότερη από αυτών στην περίπτωση της ίδιας ράτσας. Είναι επίσης πιο έξυπνα, ενώ αν λάβουμε υπ’όψιν τον παράγοντα της πιθανής αδέσποτης ζωής μέχρι να βρει σπίτι, τότε μιλάμε σίγουρα για ένα σκύλο που αναγκάστηκε να καλλιεργήσει την ευστροφία του περισσότερο από κάποιον που δεν χρειάστηκε να μάθει να επιβιώνει μόνος του.
Πέμπτον, γιατί είναι ωραίο να σαι διαφορετικός: Εντάξει, ίσως να ναι κάπως περίεργη η αναλογία κεφαλιού με σώμα, ίσως το χρώμα του να καταλήγει σε κάτι απροσδιόριστο, αλλά είναι αυτό το ένα, το μοναδικό πλάσμα, που όμοιο του δε θα βρεθεί ποτέ, ούτε παραπλήσιο. Γιατί κι αν μοιάζει στη μουσούδα, θα ναι αλλιώς στο χαρακτήρα.
Πόσες φορές έχω ακούσει κάποιον να θαυμάζει ένα πρώην αδεσποτάκι, φυσικά μπασταρδάκι, το οποίο λόγω της καλοζωίας πλέον έχει πάρει τα πάνω του, και να ρωτάει τι ράτσα είναι γιατί θέλει ένα ίδιο. Και η απάντηση είναι δεν είναι ράτσα, είναι καθαρόαιμο μπάσταρδο, κι είναι σίγουρο πως δεν θα βρεις ίδιο όσο κι αν ψάξεις.
Αν παρόλα τα παραπάνω, προτιμάς ένα σκυλάκι ράτσας, τότε απευθύνσου σε ένα αναγνωρισμένο εκτροφείο. Τα σκυλιά των πιστοποιημένων εκτροφείων ζουν σε πολύ καλές συνθήκες, έχουν όλες τις απαραίτητες παροχές, οι γεννήσεις γίνονται ελεγχόμενα ενώ οι ίδιοι νοιάζονται για τα ζώα τους και ελέγχουν τις υιοθεσίες.
Εμείς δεν χωρίζουμε τα σκυλιά σε ράτσας ή μη. Χωρίζουμε τους ανθρώπους σε αυτούς που κοιτάζουν τη ράτσα και αυτούς που κοιτάζουν το σκύλο. Αν διαλέγεις ένα σκύλο γιατί τα μάτια του σου λένε κάτι, δεν έχει σημασία αν είναι αναγνωρίσιμη η καταγωγή του ή μη. Αν όμως το κριτήριό σου για να δεις αν σου αρέσει είναι σε ποια κατηγορία ανήκει, τότε δεν είσαι κατάλληλος για οποιοδήποτε ζωάκι και θα ήταν καλύτερα να εκτονώσεις την καταναλωτική σου μανία σε κάτι που δεν θα πληγωθεί όταν φύγει από τη μόδα.

_______________________________

Χριστίνα Ζαχαράκη
Επίσημο Μέλος Φιλοζωικού Συλλόγου Αιγιαλείας
«Τα Φιλαράκια»

Μοιράσου το

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *