Γιατί υπάρχουν τόσα αδέσποτα;

Ένα από τα κύρια μέλη του Φιλοζωικού Συλλόγου Αιγιαλείας «Τα Φιλαράκια» η κυρία  Χριστίνα Ζαχαράκη, θέλησε να μας δώσει κάποιες πολύ χρήσιμες πληροφορίες σε ότι αφορά τα αδέσποτα τετράποδα που ζούνε στους δρόμους της ευρύτερης περιοχής.

Πρόκειται για προσωπικές μαρτυρίες αλλά και για χρήσιμες συμβουλές που κάθε άνθρωπος θα πρέπει να γνωρίζει και να τον ευαισθητοποιήσουν. Διαβάστε παρακάτω τα όσα μας είπε η Χριστίνα την οποία και ευχαριστούμε και ευελπιστούμε αυτά τα λόγια να κάνουν πολλούς από εμάς να ενδιαφερθούμε λίγο πιο ευσυνείδητα.

«Από τα πρώτα πράγματα που έμαθα και με ξάφνιασαν όταν άρχισα να ασχολούμαι πιο ενεργά με τα αδεσποτάκια είναι ο μέσος όρος ζωής τους. Κάθε αδέσποτο ζώο στο δρόμο ,έχει μέσο όρο ζωής δύο χρόνια. Σε αυτό το διάστημα θα “φύγει” από φόλα, τροχαίο, πείνα, κακοποίηση, ακραίες συνθήκες ή κάποια ασθένεια/τραυματισμό. Σκέφτηκα τότε, πως αρκεί να στειρωθούν τα θηλυκά που είναι στο δρόμο και σε δύο χρόνια θα πρέπει αν όχι να έχουν εξαλειφτεί σίγουρα να έχουν μειωθεί σημαντικά τα ζώα στο δρόμο.
Τα δύο χρόνια πέρασαν, αλλά ο πληθυσμός τους όχι μόνο δεν μειώθηκε, αντιθέτως αυξήθηκε. Γιατί;
Γιατί τελικά τα ζώα που βρίσκονται στο δρόμο, στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν προέρχονται από άλλα αδέσποτα, αλλά από σπίτια δεσποζόμενων. Τα περισσότερα είναι κουτάβια από δεσποζόμενες σκυλίτσες που τα παρατάν σε κάδους, σε σχολεία, σε πλατείες, σε κτηνιατρεία.
Ή ενήλικα σκυλιά που τα βαρέθηκαν και δεν τα θέλουν πια. Ταξιδεύουν χιλιόμετρα για να χάσει ο σκύλος τη μυρωδιά και να αποπροσανατολιστεί.

Μιλώντας με αριθμούς, μόνο πέρυσι ο Φιλοζωικός Σύλλογος Αιγιαλείας βρήκε πάνω από 1000 κουτάβια σε κούτες και σακούλες (άρα από δεσποζόμενα σκυλιά), ενώ από αδέσποτες σκυλίτσες είχαμε μόλις 51 και αυτό γιατί ήταν φρεσκοπαρατημένες και δεν είχαμε προλάβει να τις στειρώσουμε. Κάναμε 284 στειρώσεις σε αδέσποτες σκυλίτσες και όμως κάθε εβδομάδα εξακολουθούμε να βρίσκουμε τουλάχιστον μία νέα που δεν έχουμε ξαναδεί, και άρα είναι πρόσφατα εγκαταλελειμμένη.
Και οι δύο αυτές τακτικές με τις οποίες τα ζώα βρίσκονται στο πουθενά είναι σκληρές και ψυχοφθόρες για αυτά.

Η σκύλα όσο πλησιάζει ο καιρός του τοκετού, αρχίζει να ετοιμάζει τη φωλιά της, το μέρος που θα γεννήσει τα μικρά της. Ένα μέρος που θα τα προστατεύει, να μην είναι εκτεθειμένα σε εξωτερικούς κινδύνους και για το πρώτο καιρό είναι τόσο επιφυλακτική που το μέρος είναι μυστικό. Η πιο συνήθης τακτική λοιπόν, είναι αφού γεννήσει η σκυλίτσα, να της πάρουν τα μικρά της και να τα κλείσουν σε μια σακούλα ή να τα βάλουν σε ένα κουτί και να τα πετάξουν στο ποτάμι για να πνιγούν, στα σκουπίδια για να αλεστούν, σε αυλάκια πριν περάσει το νερό, ενώ το πιο ακραίο που έχω ακούσει είναι να τα βάζουν στην κατάψυξη για να πεθάνουν από το κρύο.
Η σκύλα που έχει προετοιμαστεί για τα παιδιά της αλλά δεν τα έχει, τρελαίνεται. Κλαίει με ουρλιαχτά ενώ συνεχίζει να τα ψάχνει και να στρεσάρεται ακόμα και όταν έχει φαινομενικά ηρεμήσει. Για όλα τα πλάσματα, ο δεσμός μάνας-νεογνού είναι πολύ ισχυρός και είναι απάνθρωπο να παρεμβαίνει οποιοσδήποτε.
Υπάρχουν και αυτοί που τα αφήνουν να ξεπεταχτούν λίγο, να φτάσουν 1-2 μηνών και έπειτα τα αφήνουν σε κούτες σε σχολεία , σε πάρκα, σε εκκλησίες, θεωρώντας πως ένα κουτάβι σε αυτή την ηλικία είναι ικανό να βρει τροφή και να επιβιώσει από τους κινδύνους στο δρόμο. Ένα κουτάβι 2 μηνών είναι σε αντιστοιχία όσο ένα παιδάκι 1,5 έτους. Οι ικανότητες και η αντίληψή τους είναι αντίστοιχη, κινδυνεύουν εξίσου.

Και μετά είναι η εγκατάλειψη. Τα σκυλιά δένονται πολύ με τους ιδιοκτήτες τους για αυτό και γυρνάν πάντα πίσω, ότι κι αν τους έχουν κάνει, χωρίς να κρατάν κακία. Αυτός είναι ο λόγος που όταν κάποιος θέλει να εγκαταλείψει ένα ζώο, το πάει κάπου πολύ μακριά, με πολλές ξένες μυρωδιές. Το κατεβάζουν από το αυτοκίνητο, συνήθως του πετάν κάτι για να πάει να το πιάσει και στο μεταξύ μπαίνουν στο αυτοκίνητό τους και φεύγουν. Όταν ο σκύλος το καταλαβαίνει, αρχίζει να τρέχει πανικόβλητος πίσω από το αμάξι που απομακρύνεται, ώσπου να σταματήσει γιατί δεν έχει άλλη αντοχή. Τότε γυρνάει στο σημείο που τον εγκατέλειψαν και περιμένει να έρθουν αν τον πάρουν για μέρες. Κυνηγάει τα αμάξια που περνάν γιατί ψάχνει να βρει το δικό του, τους δικούς του ανθρώπους που γύρισαν αυτόν. Ένας σκύλος δεν θα εγκατέλειπε ποτέ την οικογένειά τους, για αυτό και δεν μπορεί να διανοηθεί πως τον παράτησαν, για αυτό και μένει να περιμένει ακόμα και αν είναι πάνω στην εθνική ή σε ένα ερειπωμένο μέρος χωρίς τροφή. Κι επειδή έχουν πολλή επιμονή και κάποιες φορές καταφέρνουν και επιστρέφουν, είναι πολλοί αυτοί που τα δένουν σε μια ερημιά για να είναι σίγουροι πως δεν θα ξαναγυρίσουν.
Ένας σκύλος νέος στο δρόμο δύσκολα θα ενσωματωθεί σε αγέλες και θα επιβιώσει. Τα σκυλιά που βλέπεις σκελετωμένα είναι σκυλιά που μέχρι χτες κάποιος τους παρείχε τροφή και ξαφνικά βρέθηκαν να πρέπει να βρουν τον τρόπο μόνα τους. Τα παλαιότερα σκυλιά τα τραμπουκίζουν και τα απομακρύνουν από τις δικές τους καβάντζες.

Όλα αυτά μπορούν να αποφευχθούν αν στειρώνουμε όλοι τα σκυλιά μας και αν οι υιοθεσίες ζώων είναι συνειδητές και υπεύθυνες. Ένα ζώο είναι δέσμευση για μια ζωή, τη δική του ζωή. Δεν είναι παιχνίδι.
Αν δεν αλλάξει η νοοτροπία μας, δεν πρόκειται να πάψουν ποτέ τα αδέσποτα στους δρόμους, όσα ζώα και αν στειρώνονται, όσα και αν υιοθετούνται, όσο και αν μειωθεί ο μέσος όρος ζωής τους.

Την επόμενη φορά που θα σε ενοχλήσει η εικόνα ενός σκύλου έξω από το σούπερ μάρκετ, να ψάχνει στα σκουπίδια για τροφή, ή να κυνηγάει ένα αυτοκίνητο ή να κουρνιάζει στο πατάκι της εξώπορτας σου, σκέψου πόσα δύσκολα περνάει. Δεν το επέλεξε να είναι στο δρόμο. Αν μπορούσε να καθορίσει την τύχη του θα διάλεγε μια οικογένεια. Αν σε θυμώνει ο διαρκώς αυξανόμενος αριθμός των ζώων στον δρόμο μίλα στο γείτονα/φίλο/γνωστό, που ξέρεις πως η σκύλα του γεννάει συστηματικά αλλά τα κουτάβια εξαφανίζονται, ή που ξέρεις πως είχε σκύλο και πλέον δεν τον βλέπεις. Ενημέρωσε τον Φιλοζωικό Σύλλογο, μπορούμε να μεσολαβήσουμε για οικονομικότερες στειρώσεις και να βοηθήσουμε να γίνει καλύτερη διαχείριση της κατάστασης. Κάποιοι από αυτούς που αφήνουν ζώα στο δρόμο δεν γνωρίζουν καν τι τους περιμένει, ίσως αν γνώριζαν να μην το έκαναν τόσο εύκολα.

Αν θες να βοηθήσεις τα αδεσποτάκια, υιοθέτησε κάποιο. Βάλε λίγο νερό και τροφή για να τα βοηθήσεις να επιβιώσουν. Αν κάποιο είναι τραυματισμένο ή φαίνεται άρρωστο, πήγαινέ το στο γιατρό. Κι αν πάλι δεν θες να κάνεις κάτι από αυτά, τουλάχιστον μην τα ενοχλείς και μην τα κακομεταχειρίζεσαι.

Υ.Γ.: Τα σκυλάκια που βλέπετε στην φωτογραφία είναι θηλυκά, 3 μηνών και πρόκειται να φτάσουν περί τα 20 με 25 κιλά. Δίνονται για υιοθεσία και όποιος ενδιαφέρεται δεν έχει παρά να επικοινωνήσει με τον σύλλογο μας στην σελίδα μας στο facebook».

Χριστίνα Ζαχαράκη
Επίσημο Μέλος Φιλοζωικού Συλλόγου Αιγιαλείας
«Τα Φιλαράκια»

Μοιράσου το

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *